سيدحامد تروهيد
چندی پیش بنیاد شهید و امور ایثارگران استان اقدام به ارزیابی عملکرد مطبوعات استان در زمینه ترویج فرهنگ ایثار و شهادت نموده بود. اصل اقدام امری پسندیده و قابل ارجگزاری و تشکر است، اما اینگونه عملکرد من را به یاد مرور موضوعی انداخت كه بيان آن خالي از لطف نيست. سالها پیش برخی سیاستگذاران رسانهای آییننامهای را تدوین و ابلاغ نمودند که در راستای ارزشیابی ارزشی و محتوای دینی فیلمها و تولیدات سینمایی شاخصههایی را تعریف کرده بودند، مانند استفاده از نمادهای مذهبی مانند مسجد، حسینیه، بازیگران برخوردار از حجاب كامل اسلامی، وجود حوزههای علمیه و نمادهای مذهبی در صحنههای فیلم و... و بعد از آن علی الظاهر به آثار نمایشی و رسانه ای بر اساس آن معیارهای ظاهری شروع به امتیازدهی نمودند و بعضاً با رسيدن به نتایجی بهترین را هم معرفی و از آنها تجلیل كردند.
در همان اوضاع و احوال دلسوزان اسلام و انقلاب به آن ها هشدار دادند که صرف ارزشیابی تک بعدی و ظاهری از آثار رسانهای و هنری لطمات جبران ناپذیری را به پیکره هنر متعهد وارد می کند که جبران آن ها به سادگی نخواهد بود و شاید گوشها برای شنیدن این دلسوزیهای مشفقانه بسته ماند.
به تدریج آثاری تولید و عرضه شد که چنین نگرشی به شدت ناکارآمدی خود را به رخ می کشید، فیلم های سینمایی ساخته شده بود مانند: از کرخه تا راین با کارگردانهایی ارزشي که شاید به ظاهر از نمادهای دینی استفاده پر تعداد نکرده بود و بعضاً پوششهای ناقص، كليسا و زرق و برق های کاذب غربی در آن به چشم میخورد، اما محتوای آن اثرهنری کاملاً در خدمت ترویج فرهنگ ایثار و حمایت از ایثارگران با حفظ اصول کلی شرع مقدس قرار گرفته بود و همان فیلم در دهه 70 بیش از 7 میلیون نفر در سراسر كشور را به سينماها كشاند و فيلمهاي ضعيفي كه توسط بعضي عناصر ناكارآمد اما زرنگ ساخته ميشد به خاطر تقديرهاي مالي و اهداي جوايز از طرف سياستگذاراني از اين دست نه تنها با اقبالي از طرف تماشاگران مواجه نميشدند كه حتي با وجود گنجاندن صحنههاي ظاهري در امور ديني به جز ضربه و لطمه وارد كردن به فرهنگ ارزشي و غني اسلامي كار ديگري انجام نميدادند يا فيلمهايي در هاليوود ساخته شد مانند «بدون دخترم هرگز» كه در ظاهر آن فيلم هيچگونه مغايرتي با ارزشيابيهاي صرفاً ظاهري نداشت و اتفاقاً در صحنهها وجود پوششهاي اسلامي، مسجد، روحاني و نمادهاي ديني به وفور يافت ميشد، اما محتوا و رويكرد آن اثر رسانهاي در تضاد كامل با فرهنگ ناب اسلامي و انقلابي مردممان بود.
برخي از آن مديران وقتي از خواب بيدار شدند و شايد وقتی به اشتباهات خود پي بردند كه كمي دير شده بود تا بدانند مواجهه با وادي هنر و رسانه، دقت، ظرافت، دردمندي، شناخت و درد دين داشتن حقيقي را ميطلبد و بايد به شدت از رفتارها و معيارگذاريهاي سطحي و ظاهري پرهيز نمود و از ميدانداري انسانهايي كه آمدهاند در اين وادي دنبال منافع فردي و گروهي خود باشند و اصالتاً درد دين ندارند به شدت جلوگيري نمود و ملاك اصلي در ارزشيابي و ترويج هنر متعهد را عمق بينش ديني جاري شده در آن اثر نمايشي يا رسانهاي دانست و به ظاهر بسنده نكرد.
ارزشيابي مطالب مرتبط با موضوع ترويج فرهنگ ايثار و شهادت، عملكردي علمي، عالمانه، دقيق و برخوردار از عمق تفكر و نظر و لااقل مطالعه محتواي مطالب منتشر شده نشريات استان پيرامون اين موضوع را ميطلبد و مقايسه ميانگين آماري و گزارش كمي از اينگونه عملكردها به صورت تك بعدي و يكطرفه جز ضرر زدن به ترويج فرهنگ ايثار و شهادت ثمره ديگري ندارد.
شايد اگر آقايان براي ترويج فرهنگ ايثار و شهادت با اين نوع بدسليقگي در عملكردشان، اصلاً كاري انجام ندهند و سر جايشان بنشينند ضرر كمتري برسانند.
