در ضرورت، جایگاه و اهمیت غنی‌سازی اوقات فراغت سخنان بسیاری بیان شده است و مقالات و كتاب‌های بسیاری به رشته تحریر درآمده است.
پرداختن به امر مهم اوقات فراغت كودكان و نوجوانان و جوانان بر همگان روشن است و سهل‌انگاری در این موضوع فاجعه به بار می‌آورد.
فاجعه‌هایی كه در میان مدت و بلندمدت چهره زشت خود را در حوزه‌های فرهنگی و عقیدتی و تعلیم و تربیت به رخ می‌كشید.
غصه اوقات فراغت به یك قصه تكراری تبدیل شده كه بعضاً با شنیدن موضوع آن غصه‌های قدیمی زیادی را به ذهن‌ها متبادر می‌نماید كه در این مجال به اختیار به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود.
پرداختن به موضوع غنی‌سازی اوقات فراغت می‌بایست برخوردار از شاخصه‌های اصلی تربیت اسلامی باشد و باید با تعریف آموزش از نوع غربی آن كاملاً تفاوت قائل شد.
در آموزش‌های اوقات فراغت آموزش‌های چهره به چهره و مستمر پایه و مبنا قرار گیرد و از محور قرار گرفتن آموزش‌های مقطعی بی‌اثر به شدت پرهیز شود.
آموزش مهارت مناسب با سلیقه و علایق و توانمندی‌های مخاطبان تنظیم گردد نه آرزوها و علایق پدران و مادران آن‌ها.
مدهای كاذب اجتماعی برای اغنای شخصیتی خانواده در نیت خانواده هیچ جایگاهی نداشته باشد.
رشته‌های آموزشی در اوقات فراغت دقیقاً همان مهارت‌هایی باشد كه مخاطب نوجوان و جوان برای زندگی بهتر به آن‌ها نیازم مبرم دارد.
آموزش‌های رسمی درسی در برنامه‌های اوقات فراغت و پرداختن بر تعداد به سرفصل‌های مدرسه‌ای در طول تابستان نه تنها اثربخش نخواهد بود بلكه نتیجه معكوس نیز در برخواهد داشت.
- تربیت اخلاقی و دینی نوجوانان و جوانان پایه و زیربنای سعادت آن‌ها است غفلت از آن با هر عنوانی فاجعه به بار خواهد آورد.
متدین بودن متصدیان و مسؤولان مراكز متولی اوقات فراغت مساوی تضمین فضای مستعد و آماده رشد است و تخصص آن‌ها تضمین كننده روند صحیح طی مسیر نوجوانان و جوانان است.
- مسؤولان فرهنگی به جای مانورهای تبلیغاتی به فكر ساماندهی و طراحی سیستم‌های كارآمد و عمیقاً محتوایی برای این موضوع باشند.
- پدران و مادران خودشان به فكر باشند و منتظر دیگران بودن مشكلی را حل نخواهد كرد.
و نهایتاً اینكه غفلت از برنامه‌ریزی برای اوقات فراغت نوجوانان و جوانان با رویكردهای دقیق دینی، علمی و تربیتی بعضاً جبران‌ناپذیر خواهد بود. والسلام
سیدحامد تروهید